بانک اطلاعاتی ارتودنتیست های ایران
  ورود ارتودنتیست عضویت ارتودنتیست در پرتال صفحه نخست پرتال  
بانک اطلاعاتی ارتودنتیست های ایران
نقشه سایت   تماس با ما   جستجو در سایت   پیوند ها   فروشگاه   اخبار   گردهمایی ها   درباره پرتال   صفحه اصلی
    عوارض احتمالی حین درمان  

درمان ارتودنسی می تواند عملکرد دستگاه جونده، صحبت کردن، زیبایی و همچنین سلامت عمومی، بهداشت دهان و نیز اعتماد به نفس را بهبود بخشد. با اینحال، مانند تمام انواع درمانهای دیگر، ممکن است مشکلات و پیامدهایی نیز به همراه داشته باشد.

مشکلات اصلی که همراه با درمان ارتودنسی دیده می شوند عبارتنداز:

  •  پوسیدگی ها / لکه های سفید مینایی

 پوسیدگی ها معمولاً روی سطوح صاف دندان ها رخ می دهند و یک پیامد نسبتا شایع در حین درمان ارتودنسی است.

 درمان ارتودنسی به خودی خود سبب پوسیده شدن دندانها نمی شود با اینحال احتمال ایجاد پوسیدگی در طی درمان ارتودنسی می تواند به دلایل زیر افزایش یابد:

1-     سخت تر شدن رعایت بهداشت

2-     مشکل بودن مشاهده وتشخیص ضایعات پوسیدگی

3-     اسیدی شدن محیط دهان

4-     افزایش حجم پلاک دندانی

5-     تغییر فلور میکروبی دهان

راههای جلوگیری از ایجاد پوسیدگی شامل رعايت دقیق اصول بهداشتی و نیز تنظیم رژیم غذایی می باشد. انجام مراقبتهای بهداشتی شامل استفاده از مسواک ارتودنسی، نخ دندان و دهانشویه حاوی فلوراید می باشد که در قسمت آموزش بهداشت شرح داده شده است و می تواند تا حد زیادی احتمال ابتلا به پوسیدگی و ایجاد لکه های سفید را کاهش دهد. در صورتی که بیمار نتواند بهداشت دهان رژیم غذایی خود را به نحو احسن کنترل کند و ضایعات پوسیدگی و لکه های سفید زیاد باشند بعنوان آخرین راه حل درمان بصورت زود هنگام خاتمه داده می شود.

  • مشکلات پالپی

 مطالعات نشان داده اند که نیروهای ارتودنسی می توانند تغییراتی در پالپ دندان ایجاد کنند. در صورتی که نیروهای وارد شده به دندان ملایم باشند التهاب ایجاد شده در پالپ دندان خفیف وگذرا می باشد ولی در صورتی که دندان قبلاً ضربه خورده باشد احتمال آسیب پالپی و از دست رفتن حیات دندان زیاد است بنابراین با این دندانها باید با احتیاط بیشتری برخورد شود و بطور مرتب در طی درمان ارتودنسی باید تحت نظر باشند. دندانهایی که پرکردگی وسیع دارند نیزاز این جمله می باشند. در بعضی از این دندانها اعمال نیروی ارتودنسی سبب لزوم درمان ریشه می شود.

  • تحلیل ریشه

در طی درمان ارتودنسی تقریباً همیشه درجاتی از تحلیل ریشه دندانها وجود دارد که البته میزان آن غیر قابل پیش بینی است معمولاً میزان تحلیل ریشه در موارد زیر بیشتر است:

1-    کوتاه تر و باریک تر بودن ریشه دندان ها از حد معمول

2-    سابقه ضربه خوردن دندان ها در گذشته

3-     کج و خمیده بودن ریشه دندان ها

4-     اعمال نیروهای زیاد در طی درمان ارتودنسی

5-    انجام درمان هاي جراحی فک به همراه درمان ارتودنسی

6-     وجود مشکلات هورمونی مانند کمبود هورمون تیروئید

 معمولاً میزان تحلیل ریشه کمتر از 2 میلی متر است ولی می تواند بیشتر از این هم باشد. علت ایجاد تحلیل ریشه در طی درمان ارتودنسی هنوز کاملاً شناخته نشده است. وقوع تحلیل ریشه در هنگام درمان بعضی از ناهنجاریهای دندانی فکی بیشتر است. این به آن دلیل است که در طی درمان اینگونه ناهنجاریها جهت ، مدت ، مقدار ، نوع نیروی اعمال شده متفاوت است. در بعضی از بیماران که عادات دهانی دارند نیز احتمال تحلیل ریشه دندانها بیشتر است. در صورت مشاهده تحلیل ریشه در طی درمان، باید نیروها سبک ترشوند و طول ریشه دندانها هر 6 ماه یکبار با کمک رادیوگرافی کنترل شوند و اهداف درماني باید بر اساس هر چه بیشتر شدن طول عمر دندانها بازنگری شوند. در موارد شدید، درمان باید جهت جلوگیری از تحلیل بیشتر ریشه و با قبول نتایج درمانی کمتر از ایده آل، متوقف شود.

  • بافتهای پریودنتال

دستگاههای ارتودنسی ثابت رعایت بهداشت را، حتی برای با انگیزه ترین بیماران سخت می کنند و تقریباً تمام بیماران درجاتی از التهاب لثه را تجربه می کنند. تورم لثه و تحلیل لثه جزء پیامدهای شایع درمانهای ارتودنسی هستند. تغییرات التهابی( بویژه خونریزی) به فراوانی در بیماران ارتودنسی حتی در بیمارانی با عادات بهداشتی عالی دیده می شود. معمولاً نواحی بین دندانی بیشتر از نواحی دیگر، و دندانهای خلفی بیشتر از دندانهای قدامی دچار این تغییرات می شوند. علائم التهابی به سرعت پس از برداشتن دستگاههای ارتودنسی فروکش می کنند.

دستگاههای ارتودنسی این پتانسيل را دارند که به بافت های نگهدارنده دندانها صدمه وارد نمایند. از دست رفتن استخوان آلوئول (اطراف دندان ها) در بیماران ارتودنسی در مقایسه با افرادی که ارتودنسی نکرده اند بیشتر رخ می دهد. بندها التهاب لثه بیشتری در مقایسه با براکتها ایجاد می کنند که تعجب بر انگیزنیست زیرا بندها سبب گیر بیشتر پلاک شده و لبه آنها اغلب زیر لثه قرار می گیرد. با اینحال درمان ارتودنسی روی وضعیت بافتهای پریودنتال تأثیر دراز مدتی نمی گذارد.  مجدداً بر رعایت بهداشت بسیار عالی در بیمارانی که قبل از شروع درمان ارتودنسی ، دچار بیماریهای پریودنتال بوده اند تاکید می شود. همچنین در این بیماران بهتر است از بند استفاده نشود. گیر پلاک با دستگاههای ثابت بیشتر می شود و ترکیب پلاک نیز ممکن است تغییر کند که حاصل آن بیماری لثه است.

  • آلرژی

نشت مواد از دستگاههای ارتودنسی مسئول ایجاد واکنشهای افزایش حساسیت است و ممکن است(حاصل) آزادسازی آلرژنهای شناخته شده مانند نیکل، کروم و کبالت باشد. سایر آلرژنها شامل اجزاء مواد باندینگ، آکریلهای ( cold cure)یا اجزاء لاتکس می باشند. آلرژی مخاط دهان به نیکل بسیار کمتر از آلرژی پوستی به نیکل شایع است. آلرژی به لاتکس و مواد باندینگ گزارش شده اند اگرچه نادر هستند.

  نقشه سایت   تماس با ما   جستجو در سایت   پیوند ها   فروشگاه   اخبار   گردهمایی ها   درباره پرتال   صفحه اصلی  
مدیران سایت : دکتر مسعود داودیان و دکتر امین شیروانی